رباعی شمارهٔ ۲۰۲

برداشت: هر کسی که در عشق تجربه‌ای دارد، نشان‌های غم و اندوه را بر چهره‌اش می‌توان دید؛ اشک‌هایش مانند گل‌های سرخ هستند و چهره‌اش زرد و پژمرده شده است.

برداشت: از دور گردی در حال گردش است که شور و هیجانی در آن وجود دارد. همچنین، دل‌های پر از درد و عاطفه‌ای وجود دارد که آماده‌ایم برایشان فدا شویم.