رباعی شمارهٔ ۲۰۱

شاعر در این بیت‌ها از احساسات عمیق عاشقانه‌اش سخن می‌گوید. او می‌گوید که از چهره‌اش عشق و زیبایی می‌بارد و از چشمانش اشک‌های عشق مانند آتش می‌جوشد. او می‌خواهد در آتش عشق معشوقش بماند و گویی از محبتش همچون سمندری که از ابرها می‌بارد، بهره‌مند شود.