رباعی شمارهٔ ۲۰۰

در این متن، شاعر احساس تنهایی و عدم توجه دیگران را بیان می‌کند. او از این می‌گوید که در حالی که زنده است، دیگران به او توجهی ندارند و حتی پس از مرگش نیز کسی به یاد او نخواهد بود. تصویر مرغی که به دور سر کوی محبوب پرواز می‌کند و خاری که در چشم کسی شکسته است، احساس اندوه و فراموشی را عمیق‌تر می‌کند. در نهایت، شاعر حسرت می‌خورد که حتی پس از مرگش نیز کسی به یادش نخواهد بود.