رباعی شمارهٔ ۱۹۹

در این شعر، شاعر به این موضوع اشاره می‌کند که محتسب (نگهبان اخلاق) ممکن است نسبت به کسی گمان بدی ببرد و در نتیجه‌ به رسوایی او بپردازد. شاعر می‌گوید که اگر این شراب از نظر محتسب حرام است، او باید بداند که حتی یک قطره از آن می‌تواند به روحی آگاه و خردمند زندگی ببخشد. در واقع، شاعر تأکید دارد که ارزش‌های انسانی و تجربه‌های عمیق در درک این موضوع مهم‌تر از قوانین ظاهری هستند.