رباعی شمارهٔ ۱۹۸

این بیت تأکید می‌کند که برای درک و دریافت حقیقت، انسان باید دل خود را صاف و خالص کند. دل‌های پراکنده و ناپاک نمی‌توانند به حقیقت نزدیک شوند. زاهدانی که برای خدا دل خود را صیقلی می‌کنند، گویی همه چیز را از دنیا رها کرده‌اند و به مقام بالایی دست می‌یابند.