رباعی شمارهٔ ۱۹۵

این شعر پیام دلسوزی دارد و به فردی هشدار می‌دهد که باید به اعمالش توجه کند. شاعر با استفاده از واژه‌های صافی و درد، می‌گوید که در روز قیامت، نتیجه اعمالش را با خود خواهد برد و اگر همچنان به زندگی نادرست ادامه دهد، شرمنده خواهد بود. در واقع، او به اهمیت وجدان و درستکاری در زندگی اشاره می‌کند.