رباعی شمارهٔ ۱۹۴

در این شعر، شاعر به عشق و تأثیر آن بر احساسات انسان اشاره می‌کند. می‌گوید که اگر دل از عشق تو پر شود، جاودانی خواهد یافت و غم به شادی تبدیل می‌شود. حتی اگر باد خاک تو را به دوزخ ببرد، عشق و زیبایی‌های تو باعث می‌شود که آتش همه چیز را نابود کند و زندگی به آب حیات بخش تبدیل شود.