رباعی شمارهٔ ۱۹۲

شاعر در این شعر بیان می‌کند که کسی که در دلش عشق به وجود می‌آید، باید به خاطر آن عشق دچار درد و رنج شود. او می‌گوید که مانند فردی که در خاک افتاده و خونین است، باید به پا خیزد و دور قاتل خود، که در اینجا نمادی از عشق است، بچرخد. این شعر به عمق و شدت احساسات عاشقانه و جراحت‌هایی که عشق به همراه دارد، اشاره می‌کند.