رباعی شمارهٔ ۱۸۷

این اشعار به این معنا اشاره دارد که هرگونه راحتی و لذتی که خلاقیت انسان به وجود می‌آورد، برای کسانی که از دنیا و مادیات فاصله گرفته‌اند (مجردان) ایجاد شده است. همچنین بیان می‌کند که هر شخصی که از وضعیت خود نارضایتی دارد و به جفت یا همراهی نیاز دارد، آسایش و آرامش خود را در ارتباط با دیگری جستجو می‌کند.