رباعی شمارهٔ ۱۸۶

این شعر به بیان عشق عمیق و فداکاری است. شاعر با اشاره به عشق خود، اعلام می‌کند که حاضر است برای عشق معشوقش جان و حتی خانه‌اش را فدای او کند. او منتظر آن روز است که معشوق را ببیند و در آن لحظه، عشقش را به او تقدیم خواهد کرد.