رباعی شمارهٔ ۱۸۵

در این ابیات شاعر با اشاره به درد و رنجی که او از عشق یا اشتغال به محبوب دارد، از معشوقه‌اش می‌خواهد که از او رحم کند. او می‌گوید اگر پای تو درد کند، از این درد نترس، زیرا این درد من است که بر تو تأثیر می‌گذارد و به خاطر شفاعت و رحمت تو به زمین افتاده‌ام. به نوعی، شاعر به احساسات عمیق و پیچیده‌اش در عشق اشاره می‌کند.