رباعی شمارهٔ ۱۸۴

این مصراع‌ها به توحید و یکتایی خداوند اشاره دارند. در این شعر، به این نکته پرداخته شده که خداوند یکتا (احد) منبع رحمت و مدد است و از آنجا که احمد (اسم دیگر پیامبر اسلام) از ذات خداوند به ظهور رسیده، بر روی زمین (ارض) نشان‌دهنده مقام محمود (ستوده) است. این بیان به آیات قرآن نیز اشاره دارد که خداوند را به‌عنوان یکتای مطلق معرفی می‌کند.