ای با رخت انوار مه و خور همه هیچ
با لعل تو سلسبیل و کوثر همه هیچ
این اشعار بیانگر درک عمیق شاعر از یگانگی و حقیقت مطلق است. شاعر پس از مشاهده و شناخت دقیق، به این نتیجه میرسد که تمام زیباییها و نعمتها در دنیای بیرون، در حقیقت، بازتابی از وجود معشوق است و غیر از او هیچ چیز ارزش و اهمیت ندارد.
برای دیدن معنی، روی واژه بزنید. با صفحهکلید از کلیدهای پیکان و ورود استفاده کنید.
ای با رخت انوار مه و خور همه هیچ
با لعل تو سلسبیل و کوثر همه هیچ
بودم همه بین، چو تیزبین شد چشمم
دیدم که همه تویی و دیگر همه هیچ