رباعی شمارهٔ ۱۷۹

شاعر در این شعر به ما می‌گوید که اگر درویش هستی، به هیچ‌چیز در این دنیا دل نبسته و تأثیر نپذیر. نه باید به شادی‌های زودگذر دل خوش کنی و نه از غم و اندوه ناراحت شوی. خوشحال باش که در ملک خداوند، در این دنیا و آخرت، نیازی به هیچ چیز نداری و از هر نگرانی آزاد هستی.