رباعی شمارهٔ ۱۷۷

در این شعر، شاعر به زیبایی و جذابیت معشوقش اشاره می‌کند. زنار که به زلف‌های معشوق تشبیه شده، مانند محرابی است که به ابروهای او ختم می‌شود. شاعر از خدای خود می‌پرسد که چگونه ممکن است کعبه‌ای وجود داشته باشد که دل کافر و مومن شب و روز به آن روی آورد. این شعر نماد عشق و دلدادگی و همچنین تمایل به نزدیکی به معشوق است.