رباعی شمارهٔ ۱۷۶

این شعر به ستایش زیبایی و جذبه‌ی محبوبی می‌پردازد که چهره‌ای دل‌ربا و خم ابروهایی دلنشین دارد. محبوبی که به عنوان سرمنزل و هدف خورشیدپرستان معرفی شده و دل‌های پریشان را به خود جذب می‌کند. همچنین، دهان و موی او به عنوان نشانه‌هایی از خوشی و لذت‌های زندگی برای انسان‌های کم‌دارایی فرهمند توصیف شده است.