رباعی شمارهٔ ۱۷۵

این بیت به عشق و جذبه‌ الهی اشاره دارد. شاعر از "قبله" به عنوان سمت و سویی یاد می‌کند که همه‌ مقبولان و عاشقان به آن روی می‌آورند. او می‌گوید که اگر کسی امروز از راه تو دوری کند، فردا چگونه می‌تواند به چهره تو بنگرد. به طور کلی، این شعر به زیبایی و کشش محبت الهی و وابستگی انسان‌ها به آن اشاره دارد.