رباعی شمارهٔ ۱۷۲

در این شعر، شاعر به ضعف و ناتوانی خود در علم و عمل اشاره می‌کند و از خداوند می‌خواهد که از او دریغ نکند. او با اشاره به اینکه نه علم دارد و نه عمل، از این می‌پرسد که در کدامین جایگاه می‌تواند در نزد خداوند قرار گیرد. در واقع، شاعر از مقام و خواسته‌های معنوی خود احساس ناامیدی می‌کند.