از باد صبا دلم چو بوی تو گرفت
بگذاشت مرا و جستجوی تو گرفت
دربارهٔ این سروده
این شعر به احساس عمیق عشق و دلتنگی اشاره دارد. شاعر میگوید که بادی که عطر محبوبش را به همراه دارد، دل او را پر کرده و او را از خودش دور کرده است. اکنون هیچ چیز از وجودش یادآوری نمیکند و تنها بوی محبوبش در وجودش باقی مانده است.
برای دیدن معنی، روی واژه بزنید. با صفحهکلید از کلیدهای پیکان و ورود استفاده کنید.
اکنون ز منش هیچ نمیآید یاد
بوی تو گرفته بود خوی تو گرفت