رباعی شمارهٔ ۱۶۴

در این شعر، سخن‌گوی شاعر از دوستی صحبت می‌کند که نمی‌تواند به راحتی با او سخن بگوید. او احساس می‌کند که کلماتش گرانبها هستند و نمی‌خواهد آن‌ها را بی‌دلیل بیان کند. همچنین، او نگران است که اگر در خواب این حرف‌ها را بگوید، ممکن است به کسی آسیب بزند، بنابراین شب‌ها به خاطر این ترس نمی‌تواند راحت بخوابد.