رباعی شمارهٔ ۱۶۲

در این شعر، شاعر از گذرانی غم‌انگیز و پر از فکرهای بیهوده صحبت می‌کند. روزها به سختی و غم سپری می‌شود و شب‌ها نیز در آرزوهای ناتمام می‌گذرد. شاعر به این نکته اشاره می‌کند که عمر ارزشمند انسان باید به بهترینی صرف شود، اما او تمام عمرش را به بی‌فکری و سرگردانی سپری کرده است.