رباعی شمارهٔ ۱۶۱

در این بیت به ضرورت دوری از افراد زمانه و صحبت‌های آن‌ها اشاره شده است. گفته می‌شود که نباید به هیچ کس امید داشت و تنها باید به خداوند تکیه کرد. به عبارت دیگر، بهتر است از هم‌نشینی با افراد زمانه پرهیز کرد و به خداوند اعتماد نمود.