آنرا که قضا ز خیل عشاق نوشت
آزاد ز مسجدست و فارغ ز کنشت
دربارهٔ این سروده
شاعر در این ابیات به این مفهوم میپردازد که کسی که عشق را تجربه کرده، از قضا و سرنوشت خویش آزاد است. عشق برای او نه به جدایی اهمیت دارد و نه به وصال، زیرا او از خود گذشته و دیگر برایش تفاوتی ندارد که در جهنم باشد یا بهشت. عشق او را به ورای همه اینها رهنمون میسازد.
برای دیدن معنی، روی واژه بزنید. با صفحهکلید از کلیدهای پیکان و ورود استفاده کنید.
دیوانهٔ عشق را چه هجران چه وصال
از خویش گذشته را چه دوزخ چه بهشت