رباعی شمارهٔ ۱۵۷

این شعر به بینایی و درک عمیق از جهان اشاره دارد. شاعر از خواننده می‌خواهد که اگر قدرت بینایی دارد، به تماشا و شناخت واقعیت‌های هستی بپردازد که در آن هر چیزی دستخوش نداشته‌ها و آرزوهاست. همچنین، او پیشنهاد می‌کند که در تنهایی و قناعت زندگی کند، زیرا عافیت و آرامش در خلوت و دور از دنیا یافت می‌شود.