رباعی شمارهٔ ۱۵۵

شاعر به این فکر می‌کند که انسانی که به کافر بودنش ایمان دارد، به راحتی نمی‌توان سرش را درست کرد. او تلاش کرده تا او را به سمت ایمان بیاورد، اما این شخص هنوز به حالت کفر خود ادامه می‌دهد و به هیچ وجه نشانه‌ای از مسلمانی در خود ندارد.