رباعی شمارهٔ ۱۵۴

در این شعر، شاعر به توصیف دشتی بی‌سنگ و خالی می‌پردازد که به دلیل غم و درد دل انسان‌ها، رنگی ندارد. این دشت نشان‌دهنده‌ی حالتی از دلتنگی و اندوه است که در هیچ جایی از زمین و فرسنگ‌ها وجود ندارد.