رباعی شمارهٔ ۱۵۳

در این شعر، شاعر بیان می‌کند که در دشت خاوران سنگی وجود ندارد و جنگی با روزگار خود ندارد. او با اشاره به محبت و نوازش معشوق خود، می‌گوید که تحمل درد و رنج‌های ناشی از عشق او، ننگینی ندارد و ارزشمند است.