رباعی شمارهٔ ۱۵۲

این شعر به احساس عاشقانه و وابستگی گوینده به معشوق اشاره دارد. گوینده تأکید می‌کند که در زندگی‌اش هیچ چیزی به اندازه عشق و زیبایی معشوق اهمیت ندارد و این عشق برای او ارزش بی‌نظیری دارد، حتی اگر جانش را نیز هزینه کند. به طور کلی، شعر بیانگر علاقه عمیق و بی‌نظیر او به معشوق است.