رباعی شمارهٔ ۱۴۸

شعر به بیان حسرت و درد ناشی از جدایی می‌پردازد. شاعر می‌گوید که هیچ درد و رنجی نمی‌تواند با درد جدایی از محبوب برابری کند. او از مخاطب خود می‌خواهد که جدایی را درک کند و دلیل ترک وداع را توجیه کند، زیرا محبوب برای او مانند جان است و وداع با او بسیار سخت و دشوار است.