گاهی چو ملایکم سر بندگیست
گه چون حیوان به خواب و خور زندگیست
دربارهٔ این سروده
در این ابیات، شاعر به تضادهای درون انسانی اشاره میکند. گاهی انسان مانند یک مرید و بنده خداوند است، گاهی مانند حیوانی که فقط خواب و خوراک برایش مهم است و گاهی هم مانند حیوانی درنده با رفتارهای خشن. شاعر از این تنوع و پراکندگی در رفتار و احساسات انسان شگفتزده است و به تأمل در این موضوع میپردازد.
برای دیدن معنی، روی واژه بزنید. با صفحهکلید از کلیدهای پیکان و ورود استفاده کنید.
گاهم چو بهایم سر درندگیست
سبحان الله این چه پراکندگیست