رباعی شمارهٔ ۱۴۰

برداشت: ما عاشق هستیم و دل‌مان در انتظار معشوق است. تا زمانی که جان در بدن داریم، با غم و شادی عشق زندگی می‌کنیم.

برداشت: غم و اندوه مثل نقل و شیرینی است و دوستانی که در درد و سختی به همراهی می‌آیند، مانند مطربی هستند که با ناله‌های خود، صدای دلخراش مردم را به گوش می‌رسانند. چشمم مانند ساقی است که محبی در کنار من می‌نوشاند.