رباعی شمارهٔ ۱۳۹

شاعر در این بیت بیان می‌کند که رنج و سختی مردم ناشی از زندگی در سطح بالا و مرفه‌بودن است. او می‌گوید که آرامش و راحتی واقعی در زندگی ساده و حتی در فقر است. به همین دلیل، انتخاب زندگی تنگدستانه و ساده ارزشمندتر است، به شرطی که با عقل و دانش همراه باشد.