رباعی شمارهٔ ۱۳۸

این بیت شعر به عمق یقین و حقیقت می‌پردازد. در اینجا، دریا به عنوان نمادی از یقین و تحقیق معرفی شده که در آن گرداب‌ها و چالش‌ها وجود دارند. هر گوشه دریا مانند صدفی است که آب را در خود دارد و هر موج آبی نشانه‌ای از زیبایی و وجود کسی است. به طور کلی، این شعر به جستجوی حقیقت و زیبایی‌های نهفته در آن اشاره دارد.