رباعی شمارهٔ ۱۳۶

در این شعر، شاعر از دل و جان خود می‌پرسد که چرا باید صبر و شکیبایی داشته باشند در مقابل زیبایی‌های دوست. او همچنین از دیده‌ی خود می‌خواهد که به حال دوست توجه کند و به شرم از بی‌توجهی به او اشاره می‌کند. در کل، شعر بیانگر احساس تاسف و تحیر شاعر از شرایطی است که در آن زیبایی دوست را نادیده می‌گیرد.