رباعی شمارهٔ ۱۳۵

در این ابیات شاعر از احساسات و جست‌وجوهای عاطفی خود صحبت می‌کند. او به این نکته اشاره می‌کند که در ابتدا از یار و مفهوم عشق سخن می‌گوید، اما خود نمی‌داند که یار چیست و عشق چه معنا و ماهیتی دارد. سپس به این فکر می‌افتد که اگر یار همین است، چگونه می‌تواند بدون او زندگی کند و اگر عشق همین‌طور است، چطور می‌توان بدون آن عشق زندگی کرد. در واقع، او به چالش‌های وجودی و اهمیت یار و عشق در زندگی خود پرداخته است.