رباعی شمارهٔ ۱۳۴

این بیت شعر اشاره به جدایی و عشق دارد. شاعر می‌گوید که حتی اگر سال‌ها از مرگ بگذرد، عشق از دل او پاک نمی‌شود و همواره به یاد معشوقش است. او با اشاره به خاک گور، یادآور می‌شود که حتی پس از مرگ، صدای معشوقش را می‌شنود و از حال او آگاه است. به طور کلی، این شعر نشان‌دهنده عمق احساسات و پیوندهای عاطفی است که فراتر از مرگ نیز ادامه دارد.