رباعی شمارهٔ ۱۳۳

شاعر در این ابیات می‌گوید که عاشق نمی‌تواند لحظه‌ای بدون غم زندگی کند. اگرچه دور از یار و دیار باشد، باز هم غم وجود دارد. او به زیبایی اشاره می‌کند که خوشا به حال کسی که به خاطر یک نگاه محبوبش جانش را فدای او کرده است، زیرا او از درد و شادی عشق بی‌خبر است.