رباعی شمارهٔ ۱۲۴

این بیت نغز بیانگر این است که عشق و زیبایی معشوق، دل را مشغول کرده و غم و اندیشه درباره‌ی دنیا و طبیعت (باغ‌ها و خرمن‌ها) برای عاشقان معنایی ندارد. آنها در عالم تجرید و خلوص‌اند و تنها غم آنها، حقیقت بزرگ «لا اله الا الله» یا همان یگانگی خداوند است.