رباعی شمارهٔ ۱۲۳

در این شعر، شاعر به دوستش می‌گوید که زیبایی و خوبی او باعث شده است که برایش سختی‌ها را تحمل کند. او به دیگران اشاره می‌کند که اگر بهشت می‌خواهند، باید بدانند که همراهی با دوست خوب، بهشتی واقعی است.