رباعی شمارهٔ ۱۲۱

در این اشعار، شاعر از احساسات عمیق عشق و فراق صحبت می‌کند. او بیان می‌کند که دوستش او را در وصل با خود محدود کرده و دلش را به خاطر جدایی و فراق رنج می‌دهد. او همچنین به این نکته اشاره می‌کند که حتی پس از شکسته شدن دلش، همچنان به در خانه دوستش منتظر است. در واقع، عشق و دلتنگی‌هایش او را تحت تاثیر قرار داده و این حس را در او به وجود آورده است.