رباعی شمارهٔ ۱۲۰

این شعر دربارهٔ زیبایی و وفای محبوبی است که جمال و خوبی او در اوج آسمان مانند ستاره‌ای درخشان می‌درخشد. شاعر به بی‌نظیری چهرهٔ دلربا و زلف‌های سیاه محبوب اشاره می‌کند و از زیبایی او به عنوان مقیاس زیبایی‌های دیگر یاد می‌کند. اگر توانایی دیدن چهرهٔ او را نداری، می‌توانی به زلف‌های سیاهش نگاه کنی که نشانه‌ای از نزدیکی او به زیبایی است.