رباعی شمارهٔ ۱۱۷

در این شعر، شاعر به توصیف زیبایی و جذابیت شخصی می‌پردازد که دارای زلفی مانند عنبر و سخنی شیرین همانند شهد است. او اشاره می‌کند که این فرد به قدری با ارزش و بارز است که حتی فرمانروای زمانه نیز تحت تأثیر او قرار دارد و به او احترام می‌گذارد.