رباعی شمارهٔ ۱۱۶

این شعر به مفهوم وجود خداوند و درک نادرست انسان‌ها اشاره دارد. شاعر می‌گوید که خداوند تنها حقیقتی است که همیشه و در همه جا وجود دارد، اما انسان‌ها گاهی او را با دشمن یا دوستی اشتباه می‌گیرند. همچنین، دریا با وجود خودش موجی دارد، ولی گیاه بی‌ارزش (خس) فکر می‌کند که این جنبش و کشاکش مربوط به خودش است. به بیان دیگر، انسان‌ها ممکن است واقعیت‌های بزرگ را نادیده بگیرند و به اشتباه در مرکز توجه قرار دهند.