رباعی شمارهٔ ۱۱۵

این شعر به این نکته اشاره دارد که فردی که از نظر خُلق و خوی خوب و درست بار آمده، به خوبی‌ها و فضائل دیگران توجه می‌کند و عیوب آن‌ها را نمی‌بیند. اما کسی که خود دارای نقص‌ها و نادرستی‌هاست، فقط عیوب دیگران را می‌بیند و بر آن‌ها تمرکز می‌کند. به عبارت دیگر، رفتار و نگرش افراد ناشی از درونشان است و انسان‌ها بر اساس آنچه در خود دارند، به دیگران نگاه می‌کنند.