رباعی شمارهٔ ۱۱۰

شاعر در این بیت به عدم وفاداری و تغییرپذیری دنیا اشاره می‌کند و می‌گوید که در هر لحظه، دنیا هزاران تضاد و گیجی دارد. او همچنین به این نکته اشاره می‌کند که اگر خداوند دشمن کسی را نگه داشته، دلیلش می‌تواند این باشد که دوست داشتن دشمن حق نیست. به عبارتی، روابط انسانی و دنیایی قابل اعتماد نیستند و باید در انتخاب دوستان و دشمنان دقت کرد.