رباعی شمارهٔ ۱۰۹

شاعر در این بیت به اهمیت و زیبایی دیدن دوست اشاره می‌کند. او می‌گوید که چشمی دارد که پر از دیدن دوست است و هرگاه به دوست نگاه می‌کند، احساس خوشایندی دارد. در واقع، او نمی‌تواند بین دوست و دیده‌اش تفاوت قائل شود؛ زیرا دوست یا درون دیده‌اش است و یا خود دیده‌اش همان دوست است.