رباعی شمارهٔ ۱۰۸

در این شعر، شاعر به قدرت و توانایی خدای بزرگ اشاره می‌کند که جهان در دست اوست. او دو نعمت باارزش به انسان داده است: یکی شخصیت خوب و سیرت نیکو که باعث دوست داشتن دیگران می‌شود و دیگری ظاهر و زیبایی که سبب می‌شود دیگران نیز انسان را دوست داشته باشند. به عبارتی، خداوند دو ویژگی مهم را به انسان عطا کرده که در ارتباطات انسانی نقش بسزایی دارند.