رباعی شمارهٔ ۱۰۷

در این بیت‌ها، شاعر از عشقی سخن می‌گوید که بسیار دردناک و غیرقابل تحمل است. این عشق به قدری عمیق و غم‌انگیز است که هیچ کسی نمی‌تواند راه حلی برای آن پیدا کند. همچنین، شاعر به چشمی اشاره می‌کند که همیشه در حال گریه است و شب‌هایی را توصیف می‌کند که به صبح نمی‌رسند، نشان‌دهنده‌ی ناامیدی و غم عمیق اوست.