آنرا که فنا شیوه و فقر آیینست
نه کشف یقین نه معرفت نه دینست
دربارهٔ این سروده
این ابیات به فلسفه فقر و فنا اشاره دارند. شاعر میگوید که فقر و فنا، نشانههای واقعی بودن هستند و چیزهایی مانند معرفت و دین نمیتوانند به تنهایی حقیقت را نمایان کنند. در انتها، به این نتیجه میرسد که وقتی انسان از خود بگذرد و فنا شود، فقط خداوند باقی میماند و در واقع، فقر عمیقترین ارتباط با خداست.
برای دیدن معنی، روی واژه بزنید. با صفحهکلید از کلیدهای پیکان و ورود استفاده کنید.
رفت او ز میان همین خدا مانْد خدا
الفقر اذا تم هو الله اینست