رباعی شمارهٔ ۱۰۴

در این ابیات شاعر به زیبایی و جذابیت خود اشاره می‌کند. او می‌گوید که گلی که بر سر دارد، نماد زیبایی و جذابیت اوست. همچنین شب، موی او را به گرهی تبدیل کرده که نشان‌دهنده‌ی دلفریبی اوست. عطر و بوی او در فضا پراکنده شده و با آتش درونش، شدت شخصیت و خویش را به نمایش می‌گذارد. در نهایت، شاعر زیبایی و خاص بودن خود را به تصویر می‌کشد.